|
Nepal jest jednym z najbiedniejszych krajów świata – 38 procent ludności tego kraju żyje poniżej granicy ubóstwa. Dodatkowo sytuację pogarsza niestabilny system polityczny, niedawno zakończona wojna domowa prowadzona przez partyzantów maoistowskich oraz brak jakiekolwiek systemu ubezpieczeń społecznych.
 Powyższe fakty powodują, że poziom opieki zdrowotnej jest bardzo niski i trudny do zaakceptowania dla mieszkańca Europy. Pamiętać należy, że Nepal to kraj pokryty w większości wysokimi górami, a dotarcie do nielicznych szpitali znajdujących się głównie w dolinie Katmandu jest niezwykle uciążliwe.
Ludzie szukający specjalistycznej pomocy lekarskiej podróżują często wiele dni aby dotrzeć do szpitala, często wpierw wędrując pieszo lub niesieni przez swoich bliskich do najbliższego środka transportu.

Do tej pory dzieci z chorobami ośrodkowego układu nerwowego jak wodogłowie, guzy mózgu, padaczka nie mogły otrzymać właściwej pomocy neurochirurgicznej. Dlatego właśnie moim zadaniem było utworzenie specjalistycznego ośrodka neurochirurgii dziecięcej.
Podczas pobytu w Katmandu pomagałem w przeprowadzaniu operacji, odbywałem zajęcia szkoleniowe z lekarzami i studentami miejscowego uniwersytetu. Niewątpliwym sukcesem było wprowadzenie metody endoskopowej leczenia wodogłowia oraz chirurgicznego leczenia padaczki lekoopornej.
Oczywiście tak krótki pobyt nie jest wystarczający dla rozwinięcia i całkowitego zorganizowania takiej dyscypliny jak neurochirurgia dziecięca. Dlatego stał się on początkiem współpracy naszego Oddziału z kolegami z Katmandu.
Ponieważ jedną z najważniejszych przeszkód w dalszym rozwoju neurochirurgii w Nepalu jest brak właściwego wyposażenia chcielibyśmy zorganizować również pomoc w zdobyciu koniecznych urządzeń, jak na przykład nowoczesnego mikroskopu operacyjnego dla ośrodka w Katmandu.
W tym celu zwracamy się do firm i osób fizycznych, chcących pomóc w realizacji tego zamierzenia o kontakt z nami. Gwarantujemy, że wszelka pomoc materialna nie zostanie zmarnowana i z pewnością przyczyni się do ratowania dzieci w tym pięknym, chociaż bardzo biednym kraju.
M.Mandera
|